Na pewno nie słyszeliście o wielkiej imprezie sportowej, na której Polacy zdobyli
19 medali (5 srebrnych i 14 brązowych). Spokojnie – uczestnicy tej imprezy
też o niej nie słyszeli. W Tokio zakończyły się bowiem XXV Letnie Igrzyska Głuchych,
na które wystawiliśmy 94 niesłyszących zawodników.

Minister Nalazek, od Sportu, oczywiście pogratulował całej reprezentacji.
Niejasności są jednak dwojakiego rodzaju: po pierwsze – jak on to zrobił, skoro media
nie wspominają o żadnych migach!? Po drugie – dlaczego głusi lekkoatleci nie mogą
startować w normalnych igrzyskach olimpijskich?

Wszak niedosłuch nie zmniejsza ani pojemności płuc, ani długości mięśni, ani aerodynamiki
w biegu, ani wyporności w pływaniu. Tę ostatnią kwestię fachowiec wyjaśnił nam jasno:
w większości dyscyplin głusi mają dokładnie takie same warunki fizyczne
jak słyszący. Jedyna realna różnica to brak reakcji na sygnał dźwiękowy przy starcie –
dlatego używa się światła albo wibracji.

I to dałoby się wprowadzić w normalnych igrzyskach bez najmniejszego problemu,
gdyby ktoś naprawdę chciał.

Premier Tusk wyszedł na mównicę i ogłosił pięć przykazań prawdziwego Polaka.
Nie Dekalog, ale „Tuskalog” – obowiązujący natychmiast, bez okresu przejściowego.

Pierwsze: „Nie powtarzaj kłamstw rosyjskiej propagandy”.
Ponieważ nie zawsze wiadomo, co nią jest, najlepiej nie powtarzać nic, czego nie wypowiedział któryś minister przed kamerą. Wtedy ryzyko błądzenia spada do zera, a obywatel staje się lekki, zwiewny i intelektualnie biodegradowalny.

Drugie: „Nie podważaj zaufania do polskiego wojska i służb”.
Tu akurat jasne: są sprawy ważne i ważniejsze, a ci nieszczęśnicy wypychani w stronę Białorusi i umierający po lasach najwyraźniej nie łapią się na listę priorytetów strategicznych państwa.

Potem poleciały hasła o „sabotażu legislacyjnym” i „europejskiej jedności”, które brzmiały tak, jakby ktoś właśnie przepisywał wewnętrzny regulamin korporacji, gdzie za nieprawidłowe myślenie grozi cofnięcie premii.

Ale crème de la crème było ostatnie:
„Stój po stronie Ukrainy w jej wojnie z Rosją bez żadnego »ale«”.
To zawsze piękna chwila w demokracji, gdy władza instruuje społeczeństwo, aby popierało stanowisko rządu nie tylko stanowczo, ale i bezwarunkowo. Wzruszenie gwarantowane.

A na finał — jak w złym zwiastunie do filmu katastroficznego:
„Albo będziemy zjednoczeni wobec zagrożenia, albo nie będzie nas wcale”.

I teraz, żeby nie wyszło, że to jakieś „ale”… ale właściwie dlaczego?
Co dokładnie ma się stać, jeśli kaczyści i tuskiści będą się dalej tłuc maczugami po łbach, tak jak robią to od 20 lat?
Czy z krzaków wyjdzie leśniczy i krzyknie:
„Koniec zabawy dzieci, las zamknięty – wszyscy won!”?