Krzysztof Mnich z Wojtówek zgromadził 2437 siekier. Wszystkie są kompletne, naostrzone i – jak zapewnia właściciel – gotowe do użycia. Oficjalnie ten imponujący arsenał ma służyć edukacji manualnej dzieci, co brzmi jak przygotowanie przedszkolaków do bardzo tradycyjnej formy rozstrzygania sporów sąsiedzkich. Moja teza jest jednak inna: w obliczu nieustannych próśb Wołodymyra Zełenskiego o coraz to nowszą broń, kolekcja z Wojtówek jawi się jako idealny pakiet pomocy militarnej. Siekiery są ciche, ekologiczne, nie wymagają amerykańskich satelitów ani zgody Scholza na użycie w głębi Rosji. Co więcej, wysłanie dwóch tysięcy naostrzonych toporów na Ukrainę byłoby pięknym gestem pojednania historycznego. Skoro nasi sąsiedzi tak bardzo czczą tradycję, powinni docenić narzędzia, które w tamtych stronach mają tak bogatą i krwawą literaturę przedmiotu. Zamiast drogich Patriotów, dajmy im siekiery – to broń, z którą w tamtym regionie każdy czuje się jak u siebie w domu.

Cud nad Wisłą, a raczej nad statystyką. GUS ogłosił, że jest nas 38,8 miliona – przyrost o 40 tysięcy w stosunku do roku ubiegłego, choć rdzenni Polacy rozmnażają się jak żółwie na wybiegu. Tajemnica tkwi w imporcie: mamy już 2,3 miliona cudzoziemców, z czego trzy czwarte to Ukraińcy. Wrocław stał się tak międzynarodowy, że co piąty mieszkaniec może nie rozumieć kazań o „czystości rasy”, a w Warszawie co siódmy przechodzień psuje humor lokalnym patriotom. Stajemy się państwem dwunarodowym, co dla gospodarki jedyną szansą, by ktoś miał siłę podać szklankę wody umierającemu narodowi.

Fontanna na łódzkim placu Dąbrowskiego, oddana do użytku w 2009 roku za 16 mln zł, od lat pozostaje przedmiotem sporów publicznych. Obiekt zyskał miano „waginy” – określenie to wprowadził do debaty ówczesny poseł John Godson. Mimo wielokrotnych zapowiedzi kolejnych władz miasta o przeniesieniu konstrukcji, plany te nie zostały zrealizowane z przyczyn finansowych oraz braku nowej koncepcji inwestycyjnej. Podobny problem wizerunkowy dotyczy Rzeszowa, gdzie od 50 lat kontrowersje budzi Pomnik Czynu Rewolucyjnego, potocznie nazywany „wielką cipą”. Oba obiekty, mimo licznych prób ich usunięcia lub zmiany formy, stały się trwałymi i rozpoznawalnymi symbolami swoich miast. Ocipieć można.